در طی هضم، تری گلیسریدها به وسیله لیپاز پانکراس هیدرولیز میشوند. در یک گوی چربی بزرگ، تنها لیپیدهای سطحی در معرض لیپاز قرار میگیرند. چون تری گلیسیریدها محلول در آب نیستند، قبل از اینکه لیپاز بتواند اثر مطلوبی داشته باشد، آن ها باید امولسیه شوند. در این مرحله از هضم، صفرا، که توسط کبد تولید میشود و در کیسه صفرا ذخیره میشود، به عنوان امولسیفایر از طریق اسیدهای صفراوی عمل میکند، در نتیجه امولسیون چربی در رژیم غذایی، در نهایت منجر به دسترسی بالای چربی برای هیدرولیز آنزیمی میشود. در صفرا، اسیدهای صفراوی (و نمک های صفراوی) و همچنین فسفولیپیدها موجب امولسیون چربیها (پراکنده شدن قطرات ریز چربی) میشوند.
به عنوان محصول نهایی هیدرولیز تری گلیسیرید، گلیسرول و اسیدهای چرب پایدار محلول در آب میتوانند به سرعت به وسیله انتشار جذب شوند، در حالی که 2- مونوگلیسیریدهای غیرحلال در آب و اسیدهای چرب زنجیر بلند تنها میتوانند از طریق میسلی انتقال یابند. همچنین برای تشکیل میسل، صفرا دوباره به عنوان یک عامل امولسیون کننده مداخله می کند.
ماکسیلیز
ماکسیلیز بعنوان امولسیفایر خوراک حیوانات با تاکید بر افزایش انرژی ، ترکیبی بهینه از امولسیفایرهای آنزیمی زیست فعال فراهم میکند، که برای هضم بیشتر و جذب پیشرفته مواد مغذی توسط حیوان طراحی شده است.